BAMTELİ İLE YAŞAMA BAKIŞ

BAMTELİ İLE YAŞAMA BAKIŞ 
SANAT VE SAVAŞ

"İnsanlığın varoluşundan beri süregelen ; belki de tarihler boyunca hayata anlamını veren kadim bir çelişki...
Gençlik yıllarında, hayatın akışı içinde başlayan, sorma, sorgulama ve anlamlandırma çabasının insanın ruhunda tutuşturduğu ilk kıvılcımlar..."
---
Savaşın panzehiri olduğu herkes tarafından bilinse de yine de gereken ilgiyi daha az gören Sanat.
 Sanatçının gün gelip özgürlüğü,canı pahasına savunduğu, yıllarını savurduğu Savaş karşıtlığı ne acıdır ki,yine egemen güçler tarafından tersine çevrilerek toplumlara yansıtılışı farklı olmuştur. 
Herşeye rağmen gerçek sanatçılar,insan için, yaşam için doğru bildiklerini yazmaya,anlatmaya devam etmiştir.
 ---------
Nazım Hikmet Ran, 1956 yılında yazdığı "Kız Çocuğu" adlı şiirinde Sadako Sasaki adında ki kız çocuğunun ,2. Dünya Savaşı sırasında Hiroşima 'ya atılan  Atom bombası ile yedi yaşındayken öldürülen çocuğun, on yıl sonra ki Barış'a çağrısını anlatmaktadır. Savaş karşıtı bir mesaj olarak büyük başarı kazanmış ve bir çok Sanatçı tarafından bestelenip seslendirilmiştir.

Kız Çocuğu
Kapıları çalan benim, kapıları birer birer 
Gözünüze görünemem ,göze görünmez ölüler. 

Hiroşima da öleli ,oluyor bir on yıl kadar 
Yedi yaşında bir kızım ,büyümez ölü çocuklar 

Saçlarım tutuştu önce gözlerim yandı kavruldu .
Bir avuç kül oluverdim,külüm havaya savruldu.

Çalıyorum kapınızı,teyze,amca bir imza ver
Çocuklar öldürülmesin,şeker de yiyebilsinler.
-------
 Sanatçı,tam da böyle zamanlarda toplumun yalnızca gören gözü, işiten kulağı değil; susmasına izin verilmeyen vicdanı da olur. Kimi zaman bir şiirle ölen bir çocuğa yeniden ses,bir resimle yıkılmış bir şehre hafıza,bir ezgi ile umudunu kaybetmiş insanlara nefes verir.
Çünkü gerçek sanat, yaşanan acıyı seyredilecek bir manzaraya dönüştürmez; onu insanlığın ortak yarası haline getirir,o yarayı sarmanın en etkin paydaşlarından biri olur .
-----
2000 'li yılların başında Amerika ,İngiltere ve Fransa gibi sömürgeci ülkelerin Savaş gemilerinden, uçaklarından attıkları Tomahawk-Cruse füzeleri sebebiyle Afganistan 'ın "Kabil,Kandahar,Celalabad, Refah" şehirlerinde,binlerce Çocuk ve sivil insan ölümleri üzerine yazdığımi "Afganlı Çocuk" şiirimde savaşın acı yüzünü,vahşetini anlatmaya çalışmıştım.
 ---------
AFGANLI ÇOCUK 
Gecenin karanlığında gelecekti ölüm 
Karabasan gibi üzerimize 
Biz daha doymamışken çocukluğumuza.
Ve,çelik kanatlılardan dökülecek yağmur misali...
Annem;ben daha bir çiçeği koklamadım , yemedim kuru ekmeği bile doyasıya,uçurtmam olmadı, olamadı, çocuk şarkısı bilmem yasaktı...
Efendi ,bağırıyordu televizyonlarından,dünyanın öbür ucundan ...
" Tanrı bize yardım etmeye devam edecek..."
Nasıl Tanrıydı anne!
Bizim Tanrımızdan farkı ne?
Hem hangi Tanrı kızmazdı çocukların öldürülmesine...
Kuş beslemedim anne,
Kedime yemek veremedim, köpeğim de olmadı benim.
Mavi gözlerimde keder,kader gibi durur
Bir oyun olurdu bize Savaş...
Geçmedim okul kapısından, hiç öğretmenim olmadı benim,
Kalem tutmadan silaha sarılır ellerim..
Akşam alacasında yağar üzerimize, korkunç çığlıkları ile Çelik kanatlıların gözleri kör, kulakları sağır eden patlamalarıyla gelen ölüm...
------
Günümüzde, daha gelişmiş savaş teknolojileri, kitlesel imha silahları ile dünya da , farklı coğrafyalarda yine insana kıyım ve katliamlar devam etmektedir.
------
Savaşların son bulup, Barış için de insanca yaşamanın hüküm sürdüğü,Sanatla dolu güzel günler dileğimle...  
 
            GÖKSEL ÖZBİNAR 
            Halk Müziği Sanatçısı